Dobrą grę opisać zawsze jest ciężko. Nie wiadomo od czego zacząć. Nie inaczej jest w przypadku tego tytułu. Masa plusów przykrywa całkowicie niewielkie minusy. Zacznijmy może od minusów i miejmy to z głowy.
Minusy:– niewielkie bugi.
To w sumie tyle z minusów. Teraz do rzeczy przyjemnych.
To co najbardziej w tej grze uwielbiam to sprawiedliwość. Nie giniesz, bo jakiś skrypt się nie odpalił, albo postać nagle zaczęła robić dziwne rzeczy. Nie. Jeśli umierasz to tylko i wyłącznie przez samego siebie. Byłeś zbyt wolny? Trudno. Graj jeszcze raz. Użyłeś broni palnej? Trudno, walcz teraz z napływającymi falami przeciwników, którzy usłyszeli strzał. Tutaj nie ma litości. Zabijasz, bądź giniesz. Krotka piłka.
Generalnie nie mam problemu z wczuciem się w głównego bohatera. Jednak, dzięki muzyce w tej grze (a nie jestem fanem tego typu muzyki) dosłownie wpadłem w trans. Nie mogłem oderwać się od monitora a po każdej śmierci zaczynałem z nową dawką adrenaliny w organizmie i z dwukrotnie większą determinacją.
Co do samej mechaniki – tytuł jest niesamowicie szybki. Giniesz po jednym strzale a nie ratujesz się apteczką, po już i tak wpakowanym w siebie magazynku karabinu przeciwnika. Uderzenia pałką zabijają na miejscu a nie każą ci robić serię uników i innych tańców.
Sama fabuła – świetna. Jednak trzeba przejść grę więcej niż raz (i tak zawsze przechodzi się więcej niż raz), aby zrozumieć o co chodzi. Motyw z telefonami oraz 4 pytania są już klasyką. Bardzo dobry i oryginalny (nigdy wcześniej się z tym nie spotkałem) jest pomysł na wykorzystanie masek – każda z nich daje nam inną umiejętność/właściwość. Dzięki nim rozgrywka staje się ciekawsza i możemy osiągać różne efekty na tych samych poziomach. Przykładowo z maską żaby możemy wykreować naprawdę niezłe kombo a z maską konia możemy przejść cały etap na jednym życiu (oczywiście przy dobrym wykorzystaniu).
Jeśli lubicie dobrą porcję mega przyjemnej rozgrywki, to bardzo polecam, gdyż jest to tytuł, przy którym zostaje się dłużej niż czas potrzebny na przejście.
POLECAM
