Zacznijmy od zalet. Grafika. Kreska jest przepiękna. Widać, że grafik zna się na swojej pracy i wykonuje ją bardzo dobrze. Uwielbiam gry stylizowane na komiksy. Kolory są dobrane odpowiednio. Postacie mimo, iż troszkę zbyt zwyczajne doskonale odzwierciedlają charakter postaci. Dealer narkotykowy zawsze ma cwaniaczkowaty wyraz twarzy, natomiast piękna kobietka z demonicznego wymiaru zawsze cudownie kusi wzrokiem.

Kolejnym plusem jest pomysł: możliwość oddawania kawałków swej duszy za przyziemne sprawy. Lepsze warunki fizyczne, czy umysłowe… Sam handel duszą też jest bardzo dobrym pomysłem. Po co zakładać się o pieniądze, skoro można założyć się o coś, co może dać nam ich ostatecznie dużo więcej.

Jednak pomimo takiego świetnego pomysłu naszej duszy często nie ma na co wydawać. Propozycji może i parę jest, jednak wszystkie są tak błahe i nic nie warte, że nie możemy się rozkręcić. Czujemy wiatr w skrzydłach podpisując pakt i nagle czeka nas twarde lądowanie, gdyż na dobrą sprawę nic z tego nie mamy. Przy pierwszym przejściu gry nie użyłem swojej duszy ani razu, bo nie było dobrego powodu by ją wydać. Na koniec miałem jej 150%… Coś tu jest nie tak…

Co jednak boli najbardziej? Liniowość! Jest jedna rzecz, której w visual novelach robić nie można – pisać liniowych scenariuszy! Gra jest uboga w rozgrywkę właśnie dlatego, żeby miała miejsce na nadrabianie fabułą. Na dobrą sprawę zakończenie mamy jedno w trzech odcieniach… Wszystkie gałęzie, którymi możemy podczas gry podróżować i tak zawsze zbiegają się w tych samych punktach. Nie tylko mamy wrażenie, że nie możemy zrobić nic ze swoją duszą ale dodatkowo czujemy się, jakbyśmy oglądali bardzo wolny film. Arkham Knightowe 20-30 klatek w takim „filmie” byłoby błogosławieństwem.

Niestety nie czuć zupełnie, że gramy. Jedyne co dostajemy to bardzo ładny teatrzyk, który niczego nie wnosi i nie przyciąga na dłuższą metę. Nawet na krótszą… Moim zdaniem jest to chyba najbardziej zmarnowany potencjał, z gier, które odkryłem w tym roku.

NIE POLECAM