Nie spodziewałem się po tej grze cudów. Rewolucji w gatunku. Czy nawet czegokolwiek nowego. Kupiłem ją tylko i wyłącznie dlatego, iż oferowała co-op dla trzech osób… No cóż… Powiedzmy, że niezbyt jestem zadowolony z tego zakupu…

Generalnie tytuł polega na (jak każdy klasyczny tower defense) stawianiu jednostek w kluczowych miejscach i ulepszanie ich tak, by były w stanie powstrzymać nadciągających przeciwników. Tutaj za wierzyczki robiły żywioły: ognia, wody i pioruna. Przeciwnikami natomiast były problemy dotykające nas codziennie, np.: stres, ból, smutek. O ile naszym obiektem, który musieliśmy ochraniać był umysł ludzki więc przeciwnicy byli jak najbardziej ok, to już nie mam pomysłu czemu broniły go akurat żywioły.

Mniejsza o to. Idziemy dalej: grafika nie zachwyca. Mimo, iż bardzo lubię przestrzenie kosmiczne i inne pustki o tyle uważam, iż to co dostajemy w tej grze jest zwyczajnie brzydkie. Całość straszy pustką i kompletnym brakiem jakiegokolwiek klimatu. Tak jakby same słowa „ból” czy „stres” miały pokazywać jak bardzo tytuł jest „głęboki” czy „dojrzały”. Dodatkowo muzyka to różnego rodzaju noisy, które o tyle nie pomagają co nie przeszkadzają. w samej grze oczywiście. Bo do budowania klimatu są już niestety zbyt płytkie. Nie mają głębi.

To wszystko byłoby nieistotne, gdyby system grania z przyjaciółmi działał poprawnie. Tak niestety nie jest. Siedzieliśmy nad Particulą ładny kawałek czasu nawet nie grając ile starając się wejść do tej samej gry. Po szukaniu w internecie różnych informacji i ręcznym otwieraniu portów udało nam się połączyć i zagraliśmy razem aż jedną partię. W sumie zagraliśmy dwie lub trzy. Bo kolejnej się już nie dało. Nieważne ile się staraliśmy, zwyczajnie nie dało rady wejść do jednej gry.

Reasumując: jedyna rzecz, która mogła ten tytuł uratować jest zrobiona bardzo źle. Bo gdy jedyna sztuczka nie działa, zaczyna się zwracać uwagę na całą resztę, która tutaj zwyczajnie leży na każdej płaszczyźnie. Niestety, ale nie polecam.

NIE POLECAM